ორალური და სმენითი ფსიქოტიპების კომბინაცია

თუ ორალის მდგომარეობა და განვითარება უკეთესია, ვიდრე სმენის, ვღებულობთ «ჩაწეული» სმენის ეფექტს. როგორ საუბრობს ადამიანი, რომელიც ყურსასმენებით მუსიკას მაღალ ხმაზე უსმენს? ის საუბრობს ხმამაღლა, რადგანაც ცუდად ესმის საკუთარი ხმა. ჩვენს შემთხვევაშიც იგივე ხდება: ადამიანი, მიუხედავად იმისა, რომ ყურსასმენების გარეშეა, არაბუნებრივად ხმამაღლა ლაპარაკობს, თითქოს საკუთარი ხმის გადაფარვას ცდილობს. თუ ასეთი ადამიანი სიმღერას ეცდება — ეს საშინელება იქნება, რადგან მუსიკალური სმენა საერთოდ არ აქვს და სიმღერა ხმამაღალ ლაპარაკს უფრო დაემსგავსება. თუ ასეთ ადამიანს ქვემოთ კანის ვექტორიც აქვს, იგი სრულიად შესაძლებელია რაიმეს ფანატიც იყოს. რატომაა ასე? საქმე იმაშია, რომ სმენის მდგომარეობა და განვითარება საშუალებას არ აძლევს ასეთ დამიანს, რომ თავად მოახდინოს რაიმე დიდი და სერიოზული იდეის გენერირება, ან გარედან შემოუშვას იგი. მას შეუძლია «იხტუნაოს» აზრიდან აზრამდე, და იდეის ძალა მიანიჭოს ამ აზრებს. მაგალითად, შეუძლია აქაფებული პირით ამტკიცოს, რომ საჭიროა წიგნების კითხვა, ან საჭიროა სწავლა და ა.შ. ამასთან, წარმოიდგინეთ, როგორ უნდა გამოიყურებოდეს ასეთი ადამიანი: ხშირად სმენებს, როდესაც რაღაც საკრალურს ამბობენ, სრულიად გიჟური, „მომიტინგე“ სახე აქვთ — სწორედ ასეთი სახით ჩვენი გმირი პრაქტიკულად იყვირებს იმის შესახებ, რომ ძალიან სწორია, როდეაც ბებო გზაზე გადაგყავს.

საჭიროა აღვნიშნოთ, რომ სმენისა და ორალის კომბინაციისას დომინანტური რა თქმა უნდა სმენის ვექტორია და ამიტომ, თუკი განვითარებულია, «წამყვანი» ვექტორი ამ კომბინაციაში სწორედ ის იქნება. მაგრამ ცხოვრებაში უფრო ხშირად ვხვდებით ადამიანებს ორალ-სმენის კომბინაციით — განვითარებული ორალით და განუვითარებელი სმენით, რადგანაც ორალური ვექტორი გაცილებით უფრო ადვილად ვითარდება, ვიდრე სმენა. და აქაც ვლინდება ამ ორი ვექტორის კონტრარულობა, რადგან ერთ ვექტორში რეალიზაციისას ადამიანი მეორის რეალიზაციას აკლებს.